ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

มาตรา 209

ชุดหลัก

ให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาโดยมิชักช้า และจะอ่านคำพิพากษาที่ศาลอุทธรณ์ หรือส่งไปให้ศาลชั้นต้นอ่านก็ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้

ฎีกาที่ 2609/2539

พ.ศ. 2539

เมื่อศาลอุทธรณ์ทำคำพิพากษาเสร็จแล้วได้ส่งคำพิพากษาพร้อมสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นอ่านตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา209เป็นหน้าที่ของศาลชั้นต้นที่จะดำเนินการให้มีการอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา182ต่อไปการที่มีการเลื่อนการอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา182ต่อไปการที่มีการเลื่อนการอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไปเป็นระยะๆ และจำเลยได้ชำระหนี้ให้โจทก์ร่วมไปบ้างแล้วเป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งไม่มีกฎหมายบังคับให้ศาลชั้นต้นส่งสำนวนคืนไป

ฎีกาที่ 525/2489

พ.ศ. 2489

คดีที่ศาลฎีกาพิพากษาแล้วถ้าปรากฏว่า จำเลยตายก่อนอ่านคำพิพากษา ศาลฎีกาต้องทำคำสั่งจำหน่ายคดี

ฎีกาที่ 117/2484

พ.ศ. 2484

กรณีที่ศาลอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยอุทธรณ์บางข้อนั้นศาลฎีกาอาจวินิจฉัยประเด็นข้อนั้นได้โดยไม่ต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ศาลแขวงพิพากษาลงโทษนายเกตามพระราชบัญญัติฝิ่น ลดโทษตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่งคงปรับเป็นเงิน๕๕ บาท ๘๐ สตางค์ ให้ปล่อยนายชุ่นเพ้ง โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษนายชุ่นเพ้งกับขออย่าให้ลดโทษนายเกจำเลย ศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อข้อเท็จจริงว่านายชุ่นเพ้งทำผิดจึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์เรื่องลดโทษ ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นไม่ลดโทษชอบแล้ว และไม่เห็น

ฎีกาที่ 1002/2479

พ.ศ. 2479