ทนอยมาตรา 235
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 536/2486
การวินิฉัยปัญหาข้อกดหมายสาลดีกาจำต้องวินิฉัยการกะทำของจำเลยโดยฟังข้อเท็ดจิงตามที่สาลอุธรน์ฟังมา.โจทฟ้องว่าจำเลยประดิถยาสีฟังผงขึ้นจำหน่ายโดยไช้ชื่อว่ายาสีฟังแสงอาภาเช่นเดียวกับของโจท ไห้ปรากตที่ยาสีฟันที่ห่อยาที่ไบบอกขายและบอกราคายาสีฟันของจำเลย ซึ่งจำเลยรู้ดีหยู่แล้วว่าชื่อยาสีฟังแสงอาภาของโจท โดยจำเลยมีเจตนาทุจริตอาดปลอมชื่อยาสีฟันแสงอาภาที่โจทไช้ไนการค้าขายยาสีฟันมาไช้ไห้ปรากตไนการค้าขายยาสีฟันของจำเลยและเจตนาที่จะหลอกลองไห้ผู้ไช้ยาสีฟันของจำเลยเข้าไจผิดว่าเปนยาสีฟันของโจท ทำไห้โจทและประชาชนไ
ฎีกาที่ 241/2484
โจทก์ขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องโดยจำเลยมิได้ขอแก้ไขเพิ่มเติมให้การ ถือว่าจำเลยปฏิเสธฟ้องเพิ่มเติมของโจทก์เมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้สมครบองค์ความผิดตามกฎหมายแล้ว ศาลก็ยกฟ้องโจทก์
ฎีกาที่ 405/2484
ความผิดมาตรา 138 นั้น ถเาในฟ้องของโจทก์ไม่ระบุว่าจำเลยรู้อยู่ว่าเป็นของให้ชื่อหรือเครื่องหมายในทางทุจจริตแล้ว ก็ไม่ครบองค์ความผิดฟ้องที่ลงโทษจำเลยไม่ได้
ฎีกาที่ 570/2483
ผู้ได้จัดการโรงพิมพ์และเป็นผู้ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นผู้พิมพ์โฆษณานั้น เมื่อพิมพ์หนังสือของผู้อื่นและใส่ชื่อผู้อื่นเป็นผู้พิมพ์โฆษณานั้นเป็นผิดกฎหมายอาญามาตรา 235 พรบ การพิมพ์มาตรา 15, 35, จะอ้างว่าเจ้าของโรงพิมพ์โดยคิดว่าความขอบธรรมที่จะทำได้มาเป็นข้อแก้ตัวไม่ได้ คดีที่ จำเลยไม่ได้ขอสืบพะยานเพื่อการใช้ดุลยพินิจกำหนดโทษ และคดีพอใช้ดุลยพินิจกำหนดโทษได้ แล้ว ศาลอุทธรณ์ไม่ควรให้สืบพะยานเพื่อการใช้ดุลยพินิจกำหนดโทษ
ฎีกาที่ 1531/2482
กฎข้อบังคับของตระลาการผู้พิจารณาหนังสือใบอนุญาตร้านจำหน่ายสุราลงวันที่ 1 ธันวาคม 2460 ,ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 ม.30 แห่งพ.ร.บ.ภาษีชั้นในนั้นเป็นบทกำหนดความผิดและโทษในการฝ่าฝืนข้อบังคับของอธิบดีกรมพระคลังที่ตั้งขึ้นตาม ม.29 หาใช่เป็นบทกำหนดความผิดและโทษในการฝ่าฝืนข้อบังคับตระลาการใน ม.28 ด้วยไม่. อ้างฎีกาที่ 647/2481