มาตรา 239
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 327/2499
เมื่อโจทก์ไม่มีพยานสืบให้เห็นว่าจำเลยเป็นผู้ทำเลียนแบบเครื่องหมายการค้า (ฉลากปิดขวดสุราของกรมโรงงานอุตสาหกรรม) ก็ลงโทษจำเลยตาม ม.237 ไม่ได้ แต่ของกลางต้องริบตาม ม.239.
ฎีกาที่ 405/2484
ความผิดมาตรา 138 นั้น ถเาในฟ้องของโจทก์ไม่ระบุว่าจำเลยรู้อยู่ว่าเป็นของให้ชื่อหรือเครื่องหมายในทางทุจจริตแล้ว ก็ไม่ครบองค์ความผิดฟ้องที่ลงโทษจำเลยไม่ได้
ฎีกาที่ 905/2480
หน้าที่นำสืบในคดีฟ้องเรียกค่าเสียหายฐานละเมิดนั้นเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบว่าได้เสียหายไปจริงตามฟ้องมิฉะนั้นศาลจะกะให้ตามจำนวนที่เห็นสมควรค่าจ้างทนายและค่าใช้จ่ายในการฟ้องคดีอาญานั้นไม่ใช่ค่าเสียหายที่โจทก์จะพังเรียกร้องเอาจากจำเลยได้ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม. 93(1) (2) ชื่อสำเนาเอกสารเป็นพะยานถ้าอีกฝ่ายหนึ่งมิได้รับรองว่าสำเนานั้นถูกต้องและตั้งผู้อ้างมิได้ขออนุญาตต่อศาลเสียก่อนดังนี้ศษลไม่รับฟังสำเนาเอกสารข้อเป็นหลักฐานเรื่องนี้เดิม
ฎีกาที่ 176/2464
หมิ่นประมาทซึ่งหน้าจำเลยว่าเปรย ๆ ว่า " ขังแม่มันเสียไม่ให้ใครประกัน " แล้วพูดว่าโจทย์ว่า อีหน้าเลือดไม่ปราณีย์แก่คนจน " นั้น ศาลฎีกาเห็นว่ายังไม่เหตุอันสมควรปรับจำเลยฐานหมิ่นประมาทได้แลจำเลยไม่มีผิดฐานหมิ่นประมาทโจทย์ซึ่งหน้าตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๙ ข้อ ๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 176/2464 ป.อ. ม. 239หมิ่นประมาทซึ่งหน้าจำเลยว่าเปรย ๆ ว่า " ขังแม่มันเสียไม่ให้ใครประกัน " แล้วพูดว่าโจทย์ว่า อีหน้าเลือดไม่ปราณีย์แก่คนจน " นั้น ศาลฎีกาเห็นว่ายังไม่เหตุอันสมควร