มาตรา 248
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 2614/2536
ปัญหาที่ว่าจำเลยหมิ่นประมาทโจทก์หรือไม่ และบอกปัดไม่ยอมให้สิ่งของจำเป็นเลี้ยงชีวิตแก่โจทก์หรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริง คดีนี้ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริงตามป.วิ.พ. มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2614/2536นางไพ แทนนารินทร์โจทก์นางสมหมาย ศรีแก้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 248 วรรคหนึ่งปัญหาที่ว่าจำเลยหมิ่นประมาทโจทก์หรือไม่ และบอกปัดไม่ยอมให้สิ่งของจำเป็นเลี้ยงชีวิตแก่โจทก์หรือไม่เป็นปั
ฎีกาที่ 514/2507
(1) ตามหลักกฎหมายนั้น ลูกหนี้จะต้องรับผิดในการชำระหนี้ต่อเจ้าหนี้ก็ต่อเมื่อลูกหนี้ได้กระทำการโดยเจตนาหรือประมาท(2) แต่ถ้าการชำระหนี้กลายเป็นพ้นวิสัย เพราะเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นโดยเหตุสุดวิสัยลูกหนี้ก็ไม่ต้องรับผิดชอบและย่อมหลุดพ้นจากการชำระหนี้นั้นตามนัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 219
ฎีกาที่ 685/2480
เมื่อจำเลยแถลงว่ายังมีพะยานเหลืออยู่อีกปากเดียวแลศาลก็ได้สินให้เสร็จแล้วดังนี้ ศาลนัดตัดสินได้ทีเดียวโดยไมจำต้องฟังจำเลยแถลวว่าไม่ติดใจสืบพะยานอีกศาลส่งประเด็นไปสืบพะยานจำเลยและทนายจำเลยได้ตามไปว่าความด้วยนั้นเมื่อเสร็จแล้และส่งประเดฯกลับมาแล้ว ไม่ต้องให้จำเลยทราบอีกคดีนี้