พระราชบัญญัติทางหลวงที่ได้รับสัมปทาน พุทธศักราช 2473
มาตรา 12
กฎหมายฉบับนี้ถูกยกเลิกแล้ว — แสดงไว้เพื่อการค้นคว้าทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่กฎหมายที่ใช้บังคับอยู่
พระราชบัญญัติทางหลวงที่ได้รับสัมปทาน พุทธศักราช 2473 มาตรา 12 ทางอันกล่าวต่อไปนี้ ไม่ต้องมีสัมปทานและบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้ไม่บังคับถึง คือ (๑) ทางที่เอกชนสร้างและบำรุงรักษาในที่ของตนและมิได้เปิดให้ประชาชนใช้เพื่อเก็บเงิน (๒) ทางเกวียน ทางจูงสัตว์และทางเดินเท้า แต่เมื่อเปิดทางนั้น ๆ ให้ประชาชนใช้ แม้จะมิได้เก็บเงินก็ตาม ท่านให้นำบทบัญญัติมาตรา ๑๗ (๕) และ ๑๙ ว่าด้วยการตรวจตรา และมาตรา ๓๑, ๓๔, ๓๕, ๓๖ ว่าด้วยความปลอดภัยของประชาชนมาใช้บังคับโดยอนุโลมการบังคับซื้อที่ดิน
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 11570/2553
พ.ร.บ.วิชาชีพเวชกรรม พ.ศ.2525 มาตรา 4 บัญญัติว่า "วิชาชีพเวชกรรม" หมายความว่า "วิชาชีพที่กระทำต่อมนุษย์เกี่ยวกับการตรวจโรค การวินิจฉัยโรค..." การที่จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามพระราชบัญญัติดังกล่าว สั่งจ่ายยารักษาให้แก่สายลับหลังจากจำเลยที่ 1 ตรวจและวินิจฉัยโรคให้แก่สายลับแล้ว โดยจำเลยที่ 2 ทำหน้าที่จัดยาให้ตามใบสั่งแพทย์ของจำเลยที่ 1 และเก็บเงิน ล้วนเป็นการกระทำที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการประกอบวิชาชีพเวชกรรม ดังนั้น จำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานขายยาแผนปัจจุบันโดยไม่ได้รับอนุญา