มาตรา 22

พระราชบัญญัติเรือนจำทหาร พุทธศักราช 2479 มาตรา 22 บทบัญญัติในภาค ๗ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยอภัยโทษ เปลี่ยนโทษหนักเป็นเบา และลดโทษนั้น ให้ถือเป็นส่วนหนึ่งแห่งพระราชบัญญัตินี้ เว้นแต่การที่จะลงอาญาประหารชีวิตแก่ผู้หนึ่งผู้ใด ตามคำพิพากษาของศาลในยามปกตินั้น ถ้าผู้ต้องคำพิพากษาจะทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาขอพระราชทานอภัยโทษต่อพระมหากษัตริย์ ให้ยื่นฎีกาภายในเวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมง นับตั้งแต่เวลาที่ได้อ่านคำพิพากษาให้ประหารชีวิต ฎีกาที่กล่าวแล้วนี้ ต้องนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายพระมหากษัตริย์เพื่อทรงพระราชวินิจฉัยโดยพลัน ถ้าพระมหากษัตริย์ไม่พระราชทานพระบรมราชวินิจฉัยภายในกำหนดเวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมงนับตั้งแต่เวลาที่ได้ทรงรับฎีกานั้น ให้ถือว่าไม่พระราชทานอภัยโทษ ถ้าผู้ต้องคำพิพากษาไม่ยื่นฎีกาภายในกำหนดเวลา หรือได้ยื่นแล้ว แต่ไม่ได้รับพระราชทานอภัยโทษภายในกำหนดเวลานั้น ให้เอาตัวผู้ต้องคำพิพากษานั้นไปประหารชีวิต อนึ่ง สิทธิและหน้าที่ใดที่กำหนดให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ผู้บัญชาการเรือนจำ และพัสดีนั้น ในพระราชบัญญัตินี้ ให้เป็นสิทธิและหน้าที่ของรัฐมนตรี ผู้บังคับบัญชาเรือนจำและเจ้าพนักงานเรือนจำของทหารแล้วแต่กรณี