พระราชบัญญัติให้ใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543
มาตรา 9
ยังไม่ได้ยืนยันว่ามาตรานี้ยังใช้บังคับอยู่หรือไม่ — เหตุผล · โปรดตรวจสอบกับแหล่งทางการก่อนนำไปใช้
พระราชบัญญัติให้ใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543 มาตรา 9 ในศาลจังหวัดหรือศาลแขวง ให้มีผู้พิพากษาหัวหน้าศาล ศาลละหนึ่งคน เมื่อตำแหน่งผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดหรือผู้พิพากษาหัวหน้าศาลแขวงว่างลง หรือเมื่อผู้ดำรงตำแหน่งดังกล่าวไม่อาจปฏิบัติราชการได้ ให้ผู้พิพากษาที่มีอาวุโสสูงสุดในศาลนั้นเป็นผู้ทำการแทน ถ้าผู้ที่มีอาวุโสสูงสุดในศาลนั้นไม่อาจปฏิบัติราชการได้ ให้ผู้พิพากษาที่มีอาวุโสถัดลงมาตามลำดับในศาลนั้นเป็นผู้ทำการแทน ในกรณีที่ไม่มีผู้ทำการแทนตามวรรคสอง ประธานศาลฎีกาจะสั่งให้ผู้พิพากษาคนหนึ่งเป็นผู้ทำการแทนก็ได้ ผู้พิพากษาอาวุโสหรือผู้พิพากษาประจำศาลจะเป็นผู้ทำการแทนในตำแหน่งตามวรรคหนึ่งไม่ได้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 365/2473
กฎเสนาบดีที่ 5 ผู้พิพากษาที่มิได้นั่งพิจารณาจะตัดสินคดีนั้นไม่ได้ (เทียบฎีกาที่ 269/56)คดีนี้ปรากฏตามรายงานศาลอุทธรณ์ว่า พระยากฤติกาฯ กับพระยาธรรมสารเวทย์เปนผู้นั่งฟังคำแถลงการณ์ของคู่ความ ส่วนพระยากุศนะเรศร์ไม่ปรากฏว่าได้นั่งด้วย แต่ลงนามเปนผู้ตัดสินคดีนี้จึงมีปัญหาว่า ผู้ที่มิได้นั่งพิจารณาจะตัดสินคดีได้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า พระยากุศนะเรศร์จะตัดสินคดีนี้ไม่ได้ ตามกฎเสนาบดีที่ ๕ และ ฎีกาที่ ๒๖๙/๕๖ คำพิพากษานี้คงเหลือแต่พระยาธรรมสารเวทย์ ผู้นั่งพิจารณาลงนามแต่นายเดียว ไม่ครบคณะตามพระธรรมนูญ ม.๙